دقیقن یک سال گذشت از اولِ شهریورِ سالِ 94 که آماده شدم یا نشدم برای اعزام به خدمتِ مقدسِ سربازی...10 سال گذشت و 30 سال گذشت خیلی است، اما هیچ کدام به دردناکیِ یک سال گذشت نیست! که انگار قشنگ داغِ دل ـتان را شعله می دهد...قرار بود یک چهله سکوت باشد، سی و اندی روز شد که رسیدم به یک سال بعد! و سکوت بی ...

پذیرش اینکه ما می توانیم از کوچک تر از خود درس یاد بگیریم برای خیلی ها سخت است. مثلن 4 روز اضاف خدمت را به جان خریدم که به طرف بفهمانم " شکر خورده، شکر می خورد منع شکر کند! بفهمانم که وای بروزی که بگندد نمک! بفهمانم که آخر مومنِ لا مذهب، نخوانده ای آیه ی دوم از سوره ی صف را؟"پ.ن|اولی وقتی جوراب ـش ر...

روابط می توانند خیلی ساده باشند و در مقابل ـش خیلی پیچیده، یکی طرف دارِ هر آنچه است که مانعِ از ارتباط واقعی در دنیای حقیقی شود، و صبح تا گرگ و میشِ قبل از صبح در فضای مجازی چرخ می زند، دوست پیدا می کند، عاشق می شود و صبح بعد، نفرِ بعد. دیگری نیز مثلِ نفر قبل در مجاز خانه ها وول می خورد، با این تفاو...

روز ها می آیند و می روند، مثلِ آدم ها. شب ها می آیند و می روند، مثلِ آدم ها. تاکسی ها، اتوبوس ها، قطار ها و همه و همه می آیند و می روند، مثلِ آدم ها. اما بعضن هستند کسانی که می آیند و می مانند، می مانند طوری که تمام قطار ها، ایستگاه ها، روز ها و ساعت ها و همه چیز کنارشان می ماند، می ایستد، تو با آن ...

وقتی به گذشته نگاه می کنیم؛ به گذشته ی دور، به تاریخ بشَّریت، به روز هایی که دیگر کمتر کسی برای دیدنش دقت ـش را جمع می کند و چشمانش را تنگ... چقدر با اشتباهاتِ مضحک روبرو می شویم؟ به چه اندازه حماقتِ بشر قابل استهزا ـست؟ جه نکته های کوچک و اتفاقاتِ ناچیز باعثِ خطا های بزرگ و ویرانی های بسیار شد؟ چقد...

زندگی را می توان در آخرین قطارِ خطی از خط های مترو، در آخرین روز از هفته دید... سگرمه های در هم... پلک هائی که از هم طلبِ هم آغوشی دارند... چهره های خسته؛ خسته از زندگی ای که معلوم نیست از صبح ـش چقدر به درُ دیوار کوفته اند تا شاید دری به تخته بخورد... از غذا خوردنِ یک دست فروش میانِ محلِ اتصالِ واگ...

تصوری که از دهه هشتادی ها دارم، با این فنچ هایی که سیگار گوشه ی لبش ـان هست و خیلی هم زیاد شده اند؛ زمین تا آسمان فرق دارد.همان تصوری که روزی دهه شصتی ها نسبت به دهه هفتادی ها داشتند. بحثِ این دهه و آن دهه نیست، هر دهه ای نخاله و نخبه های خودش را دارد، خواستم بگویم که احساسِ کهنگی دارم، حسِ پیری...

شِش ماهه ی دومِ سال اشرافی بر تببینِ اصولِ لازم الرعایه ای ـست که باید هر سال در آن قدم زد و دانه دانه قصه های حزن اندودت را مثلِ اسمارتیز قورت دهی و برای خودت محکم یک شیشَکی ببندی که تو که داری خودت را خفه می کنی با این همه طعم و رنگ و اندازه و فاز و وزن و بوی جور واجور، زهرِ هلاهِل با شِکرِ اضافی ...